Δυο συντάξεις


Καταβεβλημένες δυο συντάξεις
κοιταχτήκανε ξανά σαν δώρα
έρωτα μου γύρνα εδώ και τώρα
θερμοσίφωνα παλιό να ανάψεις

Καταβεβλημένες δυο συντάξεις
αγκαλιά γυρίζουνε τη χώρα
ό,τι και να λεν οι άλλοι τώρα
δε σου μένει χρόνος πια να αράξεις

Καταβεβλημένες δυο συντάξεις
δεν πειράζει που ναι ανηφόρα
η καρδιά που θέλει δίνει φόρα
κι η χαρα θα ρθει αν τη φωνάξεις

Καταβεβλημένες δυο συντάξεις
τι κι αν κάποτε τις πιάσει η μπόρα
μην κοιτάζεις πίσω σου προχώρα
δεν μπορείς το χρόνο σου να αλλάξεις
Με απασχολεί ένα μικρό κορίτσι

Με απασχολεί ένα μικρό κορίτσι
Που χει κάνει τατουάζ τη δύση
Κούρεμα κοντό, κάπως μοντέρνο
Κι ένα βλέμμα δίχως φρένο

Με απασχολεί ένα μικρό κορίτσι
Που για μένα έχει βρει τη λύση
Όμορφα πλασμένη από χώμα
Και τον πειρασμό στο στόμα

[Απόψε με σένα
Τα ρούχα ένα ένα
Στο πάτωμα θα πεταχτούν]

[Απόψε με εσένα
Ανάσες και τρένα
Απότομα θα συγκρουστούν]

Με απασχολεί ένα μικρό κορίτσι
Που χει κάνει τατουάζ τη δύση
Κόκκινο μανόν, κάπως μοιραίο
Και περπάτημα ωραίο

Με απασχολεί ένα μικρό κορίτσι
Που για μένα έχει βρει τη λύση
Μόλις σ ακουμπούν τα δαχτυλά της
Νιώθεις πώς χτυπάει η καρδιά της

[Απόψε με σένα
Τα ρούχα ένα ένα
Στο πάτωμα θα πεταχτούν]

[Απόψε με εσένα
Ανάσες και τρένα
Απότομα θα συγκρουστούν]

Φροζεν (Τι κρίμα!)

http://www.youtube.com/watch?v=pbhByOf6dnY


[κάτι χτυπάει]
[είν' η καρδιά μου]

Αν δεν κοιτάς όπου θέλεις να πας
Εκεί θα πας ακριβώς που κοιτάς
Τι κρίμα! Πια δε με κοιτάζεις

Μόνο θα δεις ό,τι θέλεις να δεις
Και μη μου πεις ό,τι βρήκες να πεις
Τι κρίμα! Κάθε μέρα αλλάζεις

{Νιώθω πως δε θες}
{Νιώθεις ενοχές}
{Ένοχοι κι οι δυο}
{Φτάνει. Ως εδώ!}

Όσο γλυκό άλλο τόσο πικρό
Θα σου το πω να τ' ακούσω κι εγώ
Τι κρίμα! Πάλι που νυστάζεις

Αν θες εσύ να μην είμαι εγώ
Τότε εδώ συμφωνούμε κι οι δυο
Τι κρίμα! Μ' έρωτα δε μοιάζει

{Νιώθω πως δε θες}
{Νιώθεις ενοχές}
{Ένοχοι κι οι δυο}
{Φτάνει. Ως εδώ!}

Aς τον να πέσει στα βαθιά...

Μ όνειρα δήθεν στο μυαλό και αυταπάτες
βρίσκεις πια κόντρα τον καιρό και ψάχνεις πλάτες
για να γλιτώσεις το χαμό

Ένα ανθρωπάκι είσαι χαζό και κακομοίρης
μας το χεις ρίξει στο μελό που σαι μπατίρης
κι εσύ δε φταις ούτε για αυτό...

Τώρα απορείς, τώρα ρωτάς κι αναρωτιέσαι
μα θα στο πω έτσι απλά "βρε δε γαμιέσαι!"
μικρή λευκή περιστερά...

Εσύ δεν ήσουν ξιπασμένος τόσα χρόνια
δεν υποστήριζες τους άλλους στα μπαλκόνια
που ξέραν κάθε λαμογιά;

Εσύ δεν έλεγες αυτάρεσκα με γέλιο
πως συνομώτησε το σύμπαν του Κοέλιο
για να μαστε εμείς καλά;

Τώρα κατέβηκες κι εσύ μες στις πορείες
και αγανάκτισες δυο βράδια στις πλατείες
κι είπες μπουρδέλο τη Βουλή

Αυτά αγόρι μου τα κάνουν στον καιρό τους
που χουν το δίκιο και το χρόνο στο πλευρό τους
και είναι η άνοιξη φθηνή

Τώρα ο πόνος έχει έρθει και θα μείνει
ο χρόνος έκανε τον κύκλο και αφήνει
μόνο τη γνώση για μετά

Πες στον επόμενο που θα ρθει κι είναι γιος μου
να χτίζει όνειρα στην άκρη αυτή του κόσμου
κι όχι καριέρες και μπετά

Πες του στις τράπεζες να δίνει μόνο αίμα
Μόνο τη γνώση να δανείζεται και τέρμα
δικαιολογίες και λοιπά

Πες του η Πόλις του Καβάφη είναι εντός μας
κι ο πιο μεγάλος μας εχθρός, ο εαυτός μας
κι ας τον να πέσει στα βαθιά...

Ακρίδες, άρχοντες κι οι ίδιοι αιρετοί

Όταν ρημάξαν οι ακρίδες το χωριό
Κάποιοι την πιάσανε αμέσως την ουσία
Αν μας χορταίνανε με στάρι δανεικό
Θα 'χαν επάνω μας για πάντα εξουσία

Όπως κατάλαβες, το κόλπο είναι παλιό
Που κάποιοι φρόντισαν και μάζεψαν τους σπόρους
Και τους αλλάξαν με χαρτάκια σαν κι αυτό
Που τους τα δίνουμε πληρώνοντας τους φόρους

Όσοι κατάλαβαν που πήγαινε η δουλειά
Αγωνιστήκανε τα πράγματα ν' αλλάξουν
Μα τους κυνήγησε το πλήθος σα σκυλιά
Γιατί φοβήθηκε τα δάνεια μην πάψουν

Όπου κατάντησε η βλακεία αρετή
Το τι ψηφίζουμε δεν έχει σημασία
Ακρίδες, άρχοντες κι οι ίδιοι αιρετοί
Ξέρουν πως θα χουνε για πάντα ασυλία...

Καθαρή Δευτέρα

Χωρίς τα ζύγια σου πετάς
Κρατιέσαι στο χαρτί σου
Κι όταν σε βλέπω να γελάς
Γελώ κι εγώ μαζί σου

Αφήνω νήμα και μετρώ
Ποια είναι η δύναμή σου
Και σαν κοιτώ στον ουρανό
Πετώ κι εγώ μαζί σου

Οι χάρτες μας χαρταετοί
Πετούν και τους ανοίγω
Είσαι Δευτέρα καθαρή
Απ’ της ζωής το λίγο

Σε θέλω τώρα και ζητώ
Μονάχα μία χάρη
Μ΄αγάπη σα χαρταετό
Να πάμε ως το φεγγάρι

Κάτι πνιγμένα σ αγαπώ

Μικροί ανεμοστρόβιλοι
Χτυπάνε την καρδιά
Και σκίζουν σαν πανί
Το στήθος σου

Της πλάτης σου οι σπόνδυλοι
Γεμίζουν με φωτιά
Και λιώνεις σαν κερί
Στον ύπνο σου

Τα χείλη σου στην έκσταση
Μουδιάζουνε πολύ
Κι ανοίγει απαλά
Το στόμα σου

Μικροί σεισμοί σε έξαρση
Ανοίγουνε τη γη
Που κρύβεται ψηλά
Στα πόδια σου

Όσο ζητάει
Αυτό το σώμα αγκαλιά
Τόσο πονάει
Μες τα σεντόνια τα μονά
Και ανασαίνει με ρυθμό
Κάτι πνιγμένα σ αγαπώ
Κάτι πνιγμένα σ αγαπώ
Όπως παλιά

Σέξι λαμαρίνα

Το σπίτι που αγόρασα πριν χρόνια
Σε πολυκατοικία θλιβερή
Το πούλησα και βγήκα χθες για ψωνια
Και πήρα μια κουρσάρα φοβερή

Τη διάλεξα στο κόκκινο το χρώμα
Με έντονες καμπύλες φυσικά
Να μοιάζει με καυτό φιλί στο στόμα
Και να χει για ταξίδια κυβικά

Δερμάτινα καθίσματα ραμμένα
Με λόγια και με χάδια ζαχαρί
Τα γκάζια στη λιακάδα πατημένα
Και πάντα ανοιγμένη οροφή

Εκείνο το κουστούμι μου το γκρίζο
Που φόραγα για χρόνια σα στολή
Το έκανα πανάκια και γυαλίζω
Τη σέξι λαμαρίνα με κερί

Ένα ζευγάρι περπατά

Πρόλαβα λίγο να τους δω
Μοιάζαν μ εμάς στα δεκαοκτώ
Είχαν δυο μπάλες παγωτό
Κουτάλι, ένα
Και φτιάχνανε με τη σειρά
Την πιο ωραία τους μπουκιά
Που τη μοιράζαν με φιλιά
Ξετρελαμένα

Ύστερα κοίταξα εμάς
Εγώ βαρύς, εσύ μπελάς
Που όταν κοιμάμαι με σκουντάς
Νευριασμένα
Κι όλο γυρίζει σε θυμό
Κάθε λαχτάρα να σε δω
Αφού μου λες το σ αγαπώ
Αφηρημένα

Ένα ζευγάρι περπατά
Τρώει, χαϊδεύεται, γελά
Κι όλα ακόμα είναι γλυκά
Ζαχαρωμένα
Λίγο πιο κάτω, στο σταθμό
Χωρίς πια κάποιο δισταγμό
Χωρίζουμε εσύ κι εγώ
Πολιτισμένα

Η προσευχή των πειρατών

Να ‘μασταν λέει πάλι παιδιά,
Να βγαινε και φεγγάρι,
Ξυπόλητοι μικροί κουρσάροι
Σε κάποια αμμουδιά

Να ‘χαμε λέει τον καιρό
Για ένα μακρύ ταξίδι,
Να ‘χαμε βρει το χάρτη ήδη
Για κάποιο θησαυρό

[Ρεφρέν]
Να ‘μενε πάντα παιδικός
Της μοίρας μας ο χρόνος,
Που, σαν πατέρας-Κρόνος,
Μας «τρώει» συνεχώς…

Ψάχνω γυναίκα και δουλειά
Κι έχω διπλοπαρκάρει
Να ‘βρισκα τα παιδιά, μακάρι,
Να πιούμε δυο ποτά

Η πόλη που θα ζήσουμε

Χτίσαμε τη σχέση μας σε πόλη τσιμεντένια
Κι όλο τσαντιζόμαστε σαν βρέχει και πνιγόμαστε
Όμως αρκεί μια αχτίδα χρυσαφένια
Για να φωτίσει πάλι το πρωί,
Σφιχτά που αγκαλιαζόμαστε
Σωνόμαστε…

[Ρεφρέν]
Φτιάχνω στην πόλη μιαν αυλή
Με φρέσκο χώμα
Θα σ’ αγαπώ για μια ζωή
Και μία μέρα ακόμα

Μύρισαν τα ρούχα μας τσιγάρα μολυσμένα
Κι ό,τι σιχαινόμαστε συνέχεια το λουζόμαστε
Κι όμως μπορεί στα δάση τα καμένα
Να περπατήσει πάλι ένα παιδί,
Αυτό που ονειρευόμαστε
Νοιαζόμαστε…

Δεν ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Στίχοι: TooMoon

Κάπου στην πόλη του μπετόν
Είναι γραμμένο με κραγιόν
Και μάλιστα ενυπόγραφα
Πως δεν πωλείται το παρόν
Και συλλογή υπογραφών
Ζητείται, ανορθόγραφα

Είναι σε μία γειτονιά
Που τα παιδιά βρίσκουν χαρά
Σε ακάλυπτα οικόπεδα
Μα τα πουλάνε και αυτά
Για να γεμίσουνε ψηλά
Τσιμέντινα στρατόπεδα

Το έγραψε μια περαστική
Που μόλις είχε απολυθεί
Και είχε και τρεχάματα
Μα δεν μπορούσε να δεχθεί
Να βγαίνουν όλα στο σφυρί
Κι ας ζόρισαν τα πράγματα

Θα έχει ένα δίκιο όποιος πει
Πως πάει πια η εποχή
Για αυτήν την επανάσταση
Όμως με αυτή την αφορμή
Μπήκε εργασία σχολική
Και πήρε άλλη διάσταση

Διαδόθηκε με SMS
Και γρήγορα με υπογραφές
Τα πάνω κάτω γύρισαν
Στην πόλη άναψαν φωτιές
Μα το πρωί οι νεραντζιές
Φρέσκο αέρα μύρισαν

[Ανήκει στη συλλογή στίχων "Έτσι στέκομαι". Link: http://toomoonrecords.blogspot.com/2009/05/blog-post.html]

Τα χάδια

Στίχοι: TooMoon

Μας λείπουν χάδια και αγγίζουμε λεφτά
Οι αγκαλιές κοστίζουν
Κλαίμε την πείνα μας σαν άρρωστα μωρά
Που με ορό ταΐζουν

Οι χειραψίες μας λογάκια τυπικά
Που την ανάγκη κρύβουν
Μένουν σε σπίτια που τα έφτιαξαν μικρά
Και για να μπούνε σκύβουν

Δώρα, γενέθλια, στα μάγουλα φιλιά
Παυσίπονα χαρίζουν
Κι έτσι οι ζωές μας, μηχανάκια πλαστικά
Με μοναξιά κουρδίζουν

Κάθε παιχνίδι που θα παίξουμε ξανά
Με λέξεις και με ρόλους
Μοιάζει με θάμνο που όλο τρίβονται σκυλιά
Πριν μας δαγκώσουν όλους

[ρεφρέν]
Μόνο η αγάπη σου γελάει σαν παιδί
Που πόνο δε θυμάται
Κι όσο γλυκά ξυπνάει στα μάτια το πρωί
Τόσο γλυκά κοιμάται


[Ανήκει στη συλλογή στίχων "Δε σας γουστάρω". Link: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008/07/blog-post_3754.html]

Έτσι για πλάκα... (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με εύθυμη διάθεση.
Στίχοι: TooMoon]


Παπα-rap

Απόψε μου ’δωσα ρεπό
Δεν κάθισα στην μπάρα
Είπα να ’ρθω να συστηθώ
Γεια σου, με λένε Μάρα

Πάει καιρός που αρρώστησα
Μα μένω μακριά σου
Στους τύπους μάλλον κόλλησα
Στα ρούχα της δουλειάς σου

Στο τέλος έκανα στροφή
Και είπα πως μου κάνεις
Μ’ άλλη σε είδα οπτική
Δεν ξέρω αν με πιάνεις

Της Κυριακής κάτι σαν star
Είσαι στην πιάτσα πάτερ
Πόρτα δουλεύεις και PR
Για της ζωής το after

Λένε τα ράσα βάζουν stop
Σε πάθη κι άλλες σκέψεις
Όμως θυμίζουνε hip hop
Στον άμβωνα οι λέξεις

Έτσι μιλάς στους χριστιανούς
Κι έχεις πολλούς πελάτες
Σημεία πώλησης παντού
Με του Θεού τις πλάτες

Ήρθα σε άκουσα κι εγώ
Που έχω τόσα ακούσει
Μ’ έκανες να σ’ ονειρευτώ
Γυμνό και δίχως μούσι

Ξέρω, ραντίζεις μ’ αγιασμό
Και πίνεις κοινωνία
Κι εγώ κερνάω πειρασμό
Ποτήρια κι αμαρτία

Όμως σε θέλω κι ένα τσακ
Απέχω, μιαν ανάσα
Θα σου ορμήξω κι ούτε ΕΜΑΚ
Σε σώζουν ούτε ράσα



Κάπου στου Φιλοπάππου

Η ερωτική μας η ζωή
Είναι σαν το κρέας τη Δευτέρα
Είναι καθαρή αυτή η μέρα
Κι έχει άλλες σαράντα αποχή

Φτάσαμε στου λόφου την κορφή
Είμαστε κι οι δυο μας κουρασμένοι
Είπα να τη βρούμε ξαπλωμένοι
Με λίγο λαγάνα και κρασί

Οι χαρταετοί στον ουρανό
Σπερματοζωάρια σε τσίρκο
Γλάρωνα σαν είπες πως το NITRO
Γράφει πώς να έχεις οργασμό

Τα εκατοστά κι η ηδονή
Πόσους παρτενέρ πρέπει ν αλλάξεις
Θέλω να στο πω μα μη γελάσεις
Όλα τελικά είναι πρακτική

Το υπονοούμενο σαφές
Κοσμοσυρροή στου Φιλοππάπου,
Μου πες “έλα σήκω, πάμε κάπου”
“Θέλω να με πάρεις όπως θες”

Οι περαστικοί δε μας ακούν
Kι ας αρχίζεις λίγο να μουγκρίζεις
Ώσπου τελικά αποφασίζεις
Πως σε φτιάχνει έτσι να μας δουν

Με του ταυρομάχου τη στολή
Να σαι συ στα τέσσερα σκυμμένη
Κι από πίσω ο ταύρος περιμένει
Μέσα στην αρένα σου να μπει

Πάνω στην καλύτερη στιγμή
Τέλειωσες το διάβασμα του NITRO
“Ξύπνα” μου πες “έλα, πάμε, σήκω!”
“Έχεις από ώρα κοιμηθεί!”



Μου το πανε τα ζώδια

Μου το πανε τα ζώδια
Πως βρίσκουμε εμπόδια
Και πως ξενοκοιτάς
Εγώ κριός γεννήθηκα
Μα στη ζωή αρνήθηκα
Να γίνω κερατάς

Ο Δίας κάνει τρίγωνα
Κι ο Κρόνος σου επίμονα
Απέναντι σ εμάς
Τον έχεις βρει τον τρόπο σου
Το λέει κι ο ωροσκόπος σου
Πως πια μου τα φοράς

Ορκίστηκες ως Δίδυμος
Πως δεν υπάρχει κίνδυνος
Για μια διπλή ζωή
Μα το κανες το λάθος σου
Και σ είδαν με το πάθος σου
Σε σύνοδο κρυφή

Με τον Ερμή ανάδρομο
Και με δεσμό παράνομο
Δεν κάνουμε χωριό
Τι κρίμα, εγώ που νόμιζα
Όταν σε πρωτογνώριζα
Πως ήταν καρμικό…



Στη δική μας άλφα-βήτα

Συλλαβιστά πάλι μου λες
Το βράδυ πως θα αργήσεις
Το σ’ αγαπώ στο κινητό
Και σύντομες οι κλήσεις

Ξανά με λάθος πρόθεση
Τη γράφεις την ουσία
Και από συν –αγάπη μου-
Την κάνεις απουσία

Τον έρωτα ανορθόγραφα
Αρχίζεις να το γράφεις
Κι εγώ άλλη παράγραφο
Θ’ αλλάξω για να μάθεις

Αν όπως λες την πίστη μου
Ξανά θες να κερδίσεις
Απ’ τη ζωή την άπιστη
Το άλφα να στερήσεις

[ρεφρέν]
Στη δική μας άλφα-βήτα
Μπήκε χι αντί για ζήτα
Κι ένα γιώτα αντί για ήτα
Στα κρυφά βγαίνεις με άλλη
Κι απ’ του έρωτα τη ζάλη
Πέσαμε σε μαύρο χάλι



Εγώ, εσύ κι «αυτός»

Κρυμμένος
Κάτω απ’ τα όμορφα ρούχα
Εκείνος τα βράδια που σου χα
Για δώρο σου πριν κοιμηθείς

Και θέλεις
Μ’ ένα φιλί να τον χρίσεις
Σερίφη σου της άγριας δύσης
Με κάνη για φόνο ζεστή

Και βγαίνει
Με μια πλαστική πανοπλία
Που μόνη της μοιάζει γελοία
Σα λάθος καλούπι ζωής

Και θέλεις
Άλλο ένα τέλος να δώσει
Χωρίς όμως να τελειώσει
Να πίνει το αίμα σου αργά

Και θέλει
Μέσα βαθιά να ξεσπάσει
Χωρίς να φοβάται αν θα σπάσει
Η πανοπλία που φορά

Και ξέρεις
Εκείνος κι εγώ είμαστε ένα
Η σχέση μας όμως εσένα
Αγάπη μου δε σ’ αφορά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Δε σας γουστάρω (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με αντιπαθητικό θέμα.
Στίχοι: TooMoon]


Γυναίκες από το καλάθι

Βαθιά μπογιατισμένες
Κι αδιάφορα μικρές
Χορεύουν ζαλισμένες
Και σκέφτονται βουβές

Πώς μπορούν
Με λαβείν να δούναι
Ή απλώς
Μια χαρά να ζούνε

Τυφλά απεγνωσμένες
Κι απρόσμενα πικρές
Σαν τρένα που φορτώνουν
Βαλίτσες αδειανές

Πώς μπορούν
Συνεχώς ν’ απέχουν
Ή μισή
Αγκαλιά να σ’ έχουν



Κρατάω θυμό

Στην τράπεζα μου ζήτησαν δυο νοίκια
Χρυσάφι πληρωμένα δεκανίκια
Μας παίρνουνε το σπίτι μας οι νόμοι
Κι εσύ ρωτάς ξανά για πόσο ακόμη

Χοντράδες και αυτάρεσκες δηλώσεις
Ζητιάνος στο γυαλί κι ίσως γλυτώσεις
Χωρίς TV λοιπόν είμαστε μόνοι
Κι εσύ ρωτάς ξανά για πόσο ακόμη

Οι σκύλοι μου το κάψανε το δέντρο
Το βράδυ θα τους κάψουμε το κέντρο
Αμέτοχοι σηκώνονται οι ώμοι
Κι εσύ ρωτάς ξανά για πόσο ακόμη

Σε όσους φορτικά μας παίζουν φώτα
Αλλάζουμε λωρίδα εμείς πρώτα
Στενεύουν στις ταχύτητες οι δρόμοι
Κι εσύ ρωτάς ξανά για πόσο ακόμη

[ρεφρέν]
Κρατάω θυμό
Κι εγώ κι οι άλλοι
Τόσος θυμός
Πού θα μας βγάλει



Σάββατο βράδυ

Σάββατο βράδυ παραλία
Στην κοσμική πολυκοσμία
Ραντεβού

Μεγάλη πόλη σ αγκαλιάζει
Που το ναυάγιο ξεβράζει
Του χωριού

Όλοι λιγώνονται για κέφι
Σε μια παράγκα που χει ντέφι
Και μαϊμού

Η μουσική που σε ξοδεύει
Στο εργοστάσιο δουλεύει
Του καημού

Σάββατο βράδυ κάθε μέρα
Πολύβουη φριχτή γαλέρα
Του λαού




Δελτίο ειδήσεων

Στις πίστες αναβράζοντα δισκία
Ληγμένα τα ποτά και η μαγεία
Χαπάκια δίχως end απ’ τα ηχεία
Καλό ξενύχτι!

Σπασμένα σαν τα πιάτα χειρουργεία
Πληρώνεις double dot νοσοκομεία
Λουλούδια από ράντζα και φορεία
Να μη σου τύχει!

Ελλάδα χωρισμένη σε εξέδρες
Την μπάλα τώρα έχουν οι χαφιέδες
Ανάπηροι στον πάγκο εμιγκρέδες
Και με τη νίκη!

Πρωτάθλημα ξανά στους καναπέδες
Τα γήπεδα ψηφίζουμε για έδρες
Πολίτες για τα γκολ και τους καφέδες
Καλή μας τύχη!


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Έτσι στέκομαι (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα τις κοινωνίες μας.
Στίχοι: TooMoon]


Θέλω το μέλλον σαν παιδί

Ένα βουνό απ’ άκρη σ’ άκρη ξανά να καίγεται
Μετά χιονιάς κι αποκλεισμός και ό,τι δε λέγεται
Πέφτει το φως κι ένα παιδί μέσα στο γύψο του
Παραπατά κι όλο μετρά να βρει το ύψος του

Με τα πολλά στην κορυφή οι πάγοι λιώσανε
Της αλλαγής κάτι ποτάμια μετά φουσκώσανε
Μα στο παιδί ίδια νταλίκα κλείνει το δρόμο του
Πήρε για προίκα από τη χούντα τον αστυνόμο του

Κόψαν τα δέντρα, γράψαν βιβλία μετά τα κάψανε
Και στο παιδί σαν δυο χαστούκια όλα αστράψανε
Με σκουλαρίκια επαναστάσεις ποτέ δε γίνανε
Μόνο σαρίκια και οι προθέσεις στο ράφι μείνανε

Πιάνει βροχή και το βουνό ξερνάει τις πέτρες του
Κατρακυλούν μες το παιδί όλες οι μέρες του
Χρόνια θυμάται κάτι μπουκάλια πετάει που φλέγονται
Έγινε ίδιο μ’ αυτούς που θέλει απλά να καίγονται

Έρχεται νύχτα και το βουνό μετράει τ’ αστέρια του
Θέλει ένα όπλο πιο μαζικό να ’χει στα χέρια του
Είναι παιδί κι έτσι όπως σφίγγει το μαξιλάρι του
Δίνει τον όρκο να μην κοιτάει μόνο την πάρτη του



Το άδειο γράμμα

Πήρα ένα γράμμα που ήταν άδειο
Με γραμματόσημο ναυάγιο
Σε φάκελο κλειστό

Δεν ξέρω πώς αλλά νομίζω
Τα γράμματά σου πως γνωρίζω
Κι ας λείπουν από δω

Διάβασα όσα δε μου γράφεις
Ένιωσα πως με όλους τα χεις
Δε σε χωρά η γη

Το γράμμα κλείνεις με μια με θλίψη
Και το χαρτί έχει ρουφήξει
Όλη σου την πληγή

Ξέρω πως είναι να νομίζεις
Πως τη ζωή σου θα ορίζεις
Κάτω απ τον ήλιο αυτό

Είμαι κι εγώ ένας μετανάστης
Κι ας ήταν ο παππούς μου αντάρτης
Σ αυτόν τον τόπο εδώ


Στρατιωτική θητεία

Όλοι στρατιώτες στην ίδια τη μοίρα
Τα βράδια στο ΚαΨιΜι
Σπρώχνουν το χρόνο με τοστ και με μπύρα
Να μεγαλώσουν μπορεί
Όμως άντρες δε θα γίνουν…

Πάλι γυαλίζουν τις μαύρες αρβύλες
Για να χτυπούν προσοχή
Όλοι θα μάθουν πριν φύγουν οι μήνες
Να δείχνουν υποταγή
Σ όποιον πούστη τους διατάζει…

Άλλοι τους νιώθουν στ αλήθεια στρατιώτες
Όταν φορούν τη στολή
Κι άλλοι τους ψάχνουν το πού και το πότε
Για έναν ύπνο βαθύ
Που μειώνει τη θητεία…

Θα ρθει ωστόσο για όλους μια ώρα
Που μοιάζει απαλλαγή
Σ άλλο κρεβάτι θα στρώσουνε τώρα
Θα αισθανθούν δυνατοί
Και δυνάστες θ απογίνουν…

Κι όλα είναι γιε μου στο βάθος μια πρόβα
Για το μεγάλο κλουβί
Που όλοι τρέχουν γυρνώντας μια ρόδα
Για μια ζωή ποντικοί
Μην αγγίξεις το τυρί τους…



Απεργός πείνας

Έραψες το στόμα με κλωστή
Και τώρα δε μιλάς ούτε φωνάζεις
Την κρύα σου σιωπή όμως ουρλιάζεις
Αυτόχειρ, νηστικός, σ’ ένα κελί

Ο κόσμος δε σου δίνει ούτε λεπτό
Ποτέ του τόσο άχρηστο το δίκιο
Με τόνο χαμηλό και τόσο αντρίκιο
Φουντώνεις τη ντροπή σαν πυρετό

Απ’ έξω περπατούν περαστικοί
Γεμάτοι φεστιβάλ κι οικολογία
Πατρίδα είναι τα γκολ κι η Εκκλησία
Και νόμιζες πως χώραγες κι εσύ…



Μπάτσοι, μολότοφ, νοικοκυραίοι!

Ήρθανε σαν μπάτσοι
Κι έβαλαν χαράτσι
Να μην μπορείς αλλιώς να επιθυμείς…

Να σου βαράνε το ρυθμό
Κι εσύ να βγάζεις το σκασμό
Αλλιώς σου σπάνε το κεφάλι σαν αυγό
Κι αν σε παγκάκι κοιμηθείς
Ή σε πορεία εμπλακείς
Φάντη μπαστούνι ζαρντινιέρα θα τους δεις

Έριξες μολότοφ
Έκανες και κρότο
Όμως θα δεις αν κάτσεις να σκεφτείς…

Πως η κουκούλα που φοράς
Κι όλες οι πέτρες που πετάς
Πάντα γυρνάνε σαν το μπούμερανγκ σ εμάς
Γιατί η βία η ωμή
Είναι εξουσία και αυτή
Και τ οξυγόνο που ζητάνε οι στρατοί

Άλλαξες κανάλια
Κι είπες « ρε τι χάλια!»
Τώρα μπορείς να ξανακοιμηθείς…

Με πέντε μέρες στη δουλειά
Για μία νύχτα γκλαμουριά
Νοικοκυρεύτηκες και έκανες παιδιά
Το ένα βαράει με στολή
Και τ άλλο καίει τη Βουλή
Κι όλο μαλώνουν σε στημένη εκπομπή


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Κάνε ταμείο (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα τον απολογισμό ζωής.
Στίχοι: TooMoon]


Αντρικό νανούρισμα

Βγήκε ο λαγός λαγούλης
Να ψωνίσει στο παζάρι
Ξέρω, ξέρεις, ξέρουμ’ όλοι
Τι θα πάρει

Πιο ψηλός και πιο σπουδαίος
Άντρας της χρονιάς με δόσεις
Κρίνω, κρίνεις, κρίνουμ’ όλοι
Επιδόσεις

Πιο κουτή και πιο μοιραία
Πιο μεγάλα τα βυζιά της
Θέλω, θέλεις, θέλουμ’ όλοι
Τα παιδιά της

Με πλακάκι τουαλέτας
Νυφικά που θα πληρώσεις
Δίνω, δίνεις, δίνουμ’ όλοι
Δεξιώσεις

Τώρα μπαίνεις στο παζάρι
Με ουρά κοντή θα ζήσεις
Παίρνω, παίρνεις, παίρνουμ’ όλοι
Απορρίψεις

Δωρεάν υπερωρίες
«ξαναδιόρθωσέ το πάλι!»
Σκύβω, σκύβεις, σκύβουμ’ όλοι
Το κεφάλι

Internet, tv και μπάλα
Πού καιρός για ποιον αγώνα
Μπαίνω, μπαίνεις, μπαίνουμ’ όλοι
Σε κρυψώνα

Σπίτι, μηχανή, γραφείο
Και μια μέρα τα παιδιά μας
Χάνω, χάνεις, χάνουμ’ όλοι
Τα κλειδιά μας

Νανουρίζομαι με στίχους
Και τα νιάτα μου θυμάμαι
Ξέρω, ξέρεις, ξέρουμ’ όλοι
Δεν κοιμάμαι



Τα ρούχα

Τα τσιγάρα κι οι νύχτες
Ο καφές με τις φίλες
Το μοδάτο παλτό μου
Και το ίδιο ποτό

Όλα ρούχα πλυμμένα
Νεαρής ηλικίας
Ώσπου έκανα εσένα
Τον πρώτο μου γιό

Με τις πρώτες ρυτίδες
Προσοχή στις θερμίδες
Μες τον ήλιο με δείκτες
Και σεμνά παρεό

Κι άλλα ρούχα από πάνω
Μητρικής ευτυχίας
Ώσπου zapping να κάνω
Σε γάμο βουβό

Το τσιγάρο κομμένο
Τις γιορτές περιμένω
Με μια μάλλινη ρόμπα
Και τσαγάκι ζεστό

Κάτι ρούχα στιμμένα
Τρυφερής απραξίας
Ώσπου να ρθει το βλέμμα
Μικρών εγγονιών




Κάτω από τα χρόνια

Κάτω από τα χρόνια
Μέσα στα παλιά
Πίσω από ένα αστέρι
Τρέχουν τα παιδιά
Όμως ένα χέρι…
Μαύρο
Σκιάχτρο
Πολεμάει να φέρει
Κάτω
Τ’ άστρο

Χάθηκε τ’ αστέρι
Έπιασε βροχή
Βάλτωσαν τα μέρη
Που ‘παιζα παιδί
Νύχτωσε στο σπίτι
Στάσου μια στιγμή
Κάτω από τα χρόνια
Έχω ένα κερί

Άπλυτα σεντόνια
Ρούχα μου παλιά
Άλλαξαν τα μέρη
Φύγαν τα παιδιά
Άδειο καλοκαίρι…
Μόνος
Πόνος
Η ζωή προσφέρει
Χρόνο
Κι όμως…

Έχτισαν οι πλάτες
Κάμαρα σκυφτή
Ξέφτισε η ελπίδα
Από μια κλωστή
Όσο και να τρέξεις
Τ’ άστρο θα κρυφτεί
Μαύρο ήταν το χέρι
Μαύρο το κερί



Γιάννη πού να ζεις

Γιάννη
Πού να ζεις
Σκέψη μες τη θλίψη της στιγμής
Γιάννη
Δεν μπορώ
Έλα, έχω κάτι να σου πω

Πάω σαν καράβι στ’ ανοιχτά
Έχω μια βαρκούλα στην καρδιά
Και φυσά

Γιάννη
Πώς μπορείς
Πάντα μίλαγες τοις μετρητοίς
Γιάννη
Όπως ζω
Δόσεις από φίλους κι «αγαπώ»

Βγάζω πάλι βόλτα το σκυλί
Βάζω για ασφάλεια κλειδί
Στη φυλακή

Γιάννη
Τι θα πεις
Άπειρα τα λάθη της ζωής
Γιάννη
Σ’ απαντώ
Μέτρο της ζωής μου είμαι εγώ

Έχω ό,τι έχει αποκτηθεί
Θέλω ό,τι είχα ονειρευτεί
Σαν παιδί



Με μια γραβάτα

Με μια γραβάτα
Όσα σπούδασα φοράω
Εξετάσεις και στη βάση αμοιβές
Στο μείον πάντα

Σε μία κάρτα
Ίσα-ίσα που χωράω
Τ’ όνομά μου κι όσες άντεξα δουλειές
Για μια βδομάδα

Στην ίδια τσάντα
Τη ζωή μου κουβαλάω
Φτηνό σακάκι και πανάκριβος καφές
Χωρίς λιακάδα

Ως τα τριάντα
Για όσα θα ’κανα μιλάω
Κι όμως δουλεύω σε φτηνές παραγωγές
Με λάθος μπάντα

[ρεφρέν]
Μια σοκολάτα
Στο συρτάρι μου φυλάω
Σε φιλάω και πιστεύω όταν λες
Θα ’ρθουν άλλες εποχές


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Στο mute (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα τη μοναξιά.
Στίχοι: TooMoon]


Έχασα τα κλειδιά

Έχασα τα κλειδιά κάπου στο δρόμο
Πρωτοχρονιάτικη γιορτή μες την Αθήνα κι είμαι μόνος
Θα ρθει ο κλειδαράς να μου ανοίξει
Αυτήν την πόρτα για να μπω
Ξανά στην πλήξη

Έχασα τα κλειδιά και δε θυμάμαι
Πόύ έχω βάλει τα διπλά, μες το συρτάρι πρέπει να ναι
Μαζί με τις παλιές φωτογραφίες
Που βγάζαμε στις εκδρομές
Και στις πορείες

Έχασα τα κλειδιά και δε με νοιάζει
Αν έχω αφήσει ανοιχτό και θερμοσίφωνα και γκάζι
Όλα να σκάσουν πια και τι μου μένει
Μια τηλεόραση ανοιχτή
Με περιμένει



Δωσ’ μου μία λύση

Δωσ’ μου μία λύση
Είμαι ένα παιδί που δε θα μιλήσει
Κάνω μία σκέψη
Ψάχνω για φωνή
Μα δε βρίσκω λέξη

Δωσ’ μου μία λύση
Είμαι ένα παιδί που τα έχει φτύσει
Πάνω κάτω πάω
Μόνος ξεκινώ
Μόνος μου γυρνάω

Δωσ’ μου μία λύση
Είμαι ένα παιδί που δεν έχει στύση
Βίζιτες και τσόντες
Γράφω μουσική
Που δεν έχει νότες

Δωσ’ μου μία λύση
Είμαι ένα παιδί που θ’ αυτοκτονήσει
Θέλω να γνωρίσω
Πάλι τη γυναίκα
Που θα αγαπήσω

Δωσ’ μου μία λύση
Είμαι ένα παιδί που κοιτάει τη δύση
Όπως κι αν το κάνεις
Μόνος σου εκεί
Θέλεις να πεθάνεις



Υπόλοιπο ημέρας

Υπόλοιπο ημέρας
Μου λείπει ο αέρας
Μέχρι τη λήξη
Κερδίζει η πλήξη
Κι οι λέξεις τελειώνουν αργά

Τσιγάρα, τασάκι
Φωτιά με παγάκι
Βιβλίο με σκέψεις
Ποια να διαλέξεις
Χωρίς να χαθείς στ΄ ανοιχτά

Χτυπάει το κύμα
Τραβάει το βήμα
Φωνάζει η παρέα
Περνάει ωραία
Μα αυτή είναι παγίδα παλιά

Φεγγάρι και βάθος
Ο φάρος κι ο βράχος
Βαρκούλα που πιάνει
Στο άδειο λιμάνι
Που κάποτε παίζαν παιδιά

Βαραίνει το μάτι
Δεν έχω κρεβάτι
Που να το ζεσταίνει η αγκαλιά



Πρόβα ζωής

Τόσα τσιγάρα άδικα
Με κέφια κουρασμένα
Τόσα στημένα βλέμματα
Σε μάτια αδειανά
Τόσα στα χείλη έτοιμα
Τα χιλιοειπωμένα
Τόσα πολλά τα ανείπωτα
Κρυμμένα σε χαρτιά

Έτσι περνούν οι νύχτες μας
Κι αφήνουν μαύρους κύκλους
Και πόζες παίρνουν ψεύτικες
Σε κάδρα τυπικά
Λάθος ανθρώπους κάνουμε
Παρέα μας και στίχους
Άλλη ζωή προβάρουμε
Και ζούμε τελικά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Τα τραγούδια της Αθήνας (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα την "πολιτεία" (και το βίο) της Αθήνας.
Στίχοι: TooMoon]

Μονάχα εκείνη (στην άρρωστη πόλη)

Άρρωστη πόλη
Σκουπίδια όλη
Με σάπιους δρόμους
Και μισές ανασκαφές
Είσαι βραχιόλι
Που φορούν στις φυλακές

Γκρίζο τοπίο
Σαν ορυχείο
Γεμάτο νόμους
Που ανάβουν τις φωτιές
Μαζεύεις κρύο
Και όλο χάνεις γειτονιές

Καμμένο δέρμα
Μόνο με κέρμα
Και για πιο λίγους
Θέλεις να παίρνεις εισπνοές
Όλα στο τέρμα
Τα ηχεία κι οι φωνές

[ρεφρέν]
Μόνο εκείνη
Ξυπνά τη μνήμη
Κι όλα θυμίζουν
Τα λουλούδια στις αυλές
Μονάχα εκείνη
Τους τοίχους σβήνει
Και σου προτείνει
Να γεμίσεις ζωγραφιές



Να ρθουν

Να ρθουν συνθέτες και βιολιά
Και να γραφτούν οι μουσικές
Για τα πιστόνια
Ν ακούγονται οι μηχανές
Σαν της αυγής τα αηδόνια

Να ρθουν ζωγράφοι από παντού
Να ρίξουν φως με πινελιές
Στο γκρι τοπίο
Να ναι οι τοίχοι πίνακες
Κι η πόλη μας μουσείο

Να ρθουν αρωματοποιοί
Ν αλλάξουν κάπως τις οσμές
Απ τα σκουπίδια
Να γίνουν οι χωματερές
Σωροί από λουλούδια

[ρεφρέν]
Ή να ρθεις πίσω πάλι εσύ
Όχι πως δε θα βλέπω
Όμως αν είμαστε μαζί
Την πόλη τούτη αντέχω



Πώς να γλυτώσουμε απ’ αυτό

Βγήκα προχθές στο Κολωνάκι για καφέ
Στου πολυάσχολου φραπέ την αποικία
Δυο δρόμους μόλις μακριά απ’ την πλατεία
Σ’ είδα που φόραγες της μόδας τα κλισέ

Εσύ κι η φίλη σου βρεθήκατε εκεί
Τα ίδια νέα σας να πείτε αφηρημένα
Σ’ ένα τραπέζι κολλητά δίπλα σε μένα
Θα ‘λεγε κάποιος πως καθόμασταν μαζί

Έψαχνα λόγο βολικό να συστηθώ
Όπως στις βιντεοκασέτες του ογδόντα
Μα εσύ με πρόλαβες και πέταξες μια σπόντα
Πως λιγουρεύτηκες μια τζούρα από στριφτό

Σου χαμογέλασα και πήγα για ρελάνς
Καθώς το έστριψα μονάχα μ’ ένα χέρι
Μου είπες “thanks” και πάνω που ‘πεφτε τ’ αστέρι
Κόπηκε άγαρμπα ετούτη η σεκάνς

Μ’ ένα τηλέφωνο μας πρόλαβε αυτός
Ο πρίγκιπάς σου που ναι βλέπεις και ζηλιάρης
Το ‘χετε κόψει και οι δυο μα εσύ φουμάρεις
Σε λίγο θα ’κλεινε γιατί ήταν βιαστικός

Παντού στην πόλη περπατούν περαστικοί
Στο κινητό μιλάν και όχι μεταξύ τους
Γυαλιά ηλίου και ζευγάρια στη σιωπή τους
Πώς να γλιτώσουμε απ’ αυτό εγώ κι εσύ;



Ουρανοξύστης

Ζω στον πιο ψηλό ουρανοξύστη
Κι έχω την ταράτσα του για σπίτι
Πάνω απ’ τη στενή ρυμοτομία
Τζάμπα ρετιρέ στην ευτυχία

Πίνω σα νερό την καταιγίδα
Κι είμαι χορτασμένος με ελπίδα
Όνειρα κι αστέρια από πάνω
Λίγο ακόμα θέλω και τα φτάνω

Σύννεφα οι έρωτες κι οι φίλοι
Πότε δράκοι μοιάζουν πότε σκύλοι
Στο ουράνιο τόξο μου κυλιέμαι
Έτσι αγαπώ και αγαπιέμαι

Κάτω εκεί
Στριμωγμένοι στης πόλης τους δρόμους
Και σκυφτοί
Στης στενής μας ζωής τους διαδρόμους
Μια στιγμή
Με ψυχή και ψηλά το κεφάλι
Μας αρκεί
Ουρανό να χορτάσουμε πάλι



Αστική μελαγχολία

Κάθε πρωί με τον καφέ ξυπνάνε
Μ΄ ένα τσιγάρο και μια μπουκιά στα βιαστικά
Χωρίς σκοπό για τη δουλειά τους πάνε
Καθώς περνάνε λεωφορεία αστικά

Οι πέντε μέρες στη δουλειά είναι σκυφτές
Τα σαββατόβραδα βουλιάζουν
Νύχτες ντυμένες για στιγμές μοναδικές
Που κατά βάθος μοιάζουν

Χωρίς λεφτά και πιο αργά σχολάνε
Είναι μονάδες κι είν΄ ο χρόνος κινητό
Με τη σιωπή τους το θυμό κρατάνε
Καθώς μετράνε το σταυρό τους σε μισθό

Χτίζονται οι μέρες κι οι ζωές σα φυλακές
Κι όλο ζητάνε να προφτάσουν
Ξένες αυλές οι κουρασμένες Κυριακές
Μέσα στο άγχος αν θα φτάσουν

Κάθε πρωί με τον καφέ ξυπνάνε
Μ΄ ένα τσιγάρο και μια μπουκιά στα βιαστικά
Βάφονται γκρι και πάλι ξεκινάνε
Να περπατάνε κάπως μελαγχολικά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Tangos (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων πάνω σε κλασσικά και σύγχρονα tangos.
Στίχοι: TooMoon]


Ένα χωριό

(Tango - Πρωτότυπος τίτλος: Farol - Μουσική: Virgilio Exposito - Στίχοι: Homero Exposito - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.tangoandchaos.org/chapt_4music/5farol.htm)

Ένα χωριό με σπίτια
Με δυο δρόμους
Κι ένα δέντρο με σπουργίτια

Μια γειτονιά αλήθεια
Με παράθυρα ανοιγμένα
Από συνήθεια

Ψάχνω να βρω ένα χωριό
Δυο όνειρα δρόμο
Μακριά από δω
Ένα χωριό με χέρια
Με απρόσμενα φιλιά
Κάτω από τ’ αστέρια

Θα βρω
Στο μυστικό σου το λαιμό
Θα βρω
Να δώσω χρώμα στο λευκό
Θα χτίσω
Έναν ήλιο μες στο τζάκι
Και στο ορφανό παγκάκι
Θα χαράξω σ’ αγαπώ
Κι ίσως
Όπου βρούμε άσπρους τοίχους
Τους γεμίσουμε με στίχους
Και με κόκκινο κραγιόν

Ένα χωριό σαν κείνα
Που στο νότο
Τα ταΐζουνε με πείνα

Μια γειτονιά που όμως
Τα παιδιά μας θα ’φερνε
Κοντά ο δρόμος

Ψάχνω να βρω ένα χωριό
Δυο όνειρα δρόμο
Μακριά από δω
Ένα χωριό με χιόνι
Που κανένας μοναχός του
Δεν κρυώνει



Πικρή γιορτή

(Tango - Πρωτότυπος τίτλος: FUMANDO ESPERO - Μουσική: J. Viladomat & Felix Garzó - Στίχοι: Juan V. Masanas - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.youtube.com/watch?v=ExfBApB-LJ0&feature=related)


Κουστούμι εσύ φοράς, πικρή γιορτή
Είναι το δέρμα χλωμό χαρτί και κρύα φυλακή
Είναι το τέρμα και πίσω δε γυρίζει η σιωπή
Είναι τα μάτια, του κόσμου σου τα μάτια,
Του κόσμου μου κομμάτια που μάζευες εσύ

Λουλούδια εσύ φοράς, πικρή στιγμή
Και δεν σκεπάζει με χώμα ούτε κλείνει τούτη η γη
Δε σκοτεινιάζει ακόμα, δεν κυλάει ούτε στιγμή
Αφού κι ο χρόνος σταμάτησε κι ο πόνος,
Της μοίρας μου ο δρόμος, ζητάει αναβολή




Αντίο φίλοι

(Tango - Πρωτότυπος τίτλος: ADIOS MUCHACHOS - Μουσική: J. C. Sanders - Στίχοι: C. F. Vendani - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.youtube.com/watch?v=jLsuzBuakog


Αντίο φίλοι, συντροφιά αγαπημένη
Δεν περιμένει αυτή η σελίδα
Να γράφει τέλος στο βιβλίο μου την είδα
Μακριά με παίρνει με το μαύρο της στυλό

Αντίο φίλοι και εσύ αγαπημένη
Πού ήσουν κρυμμένη ούτε που είδα
Έχτιζα μέσα μου τα δάχτυλα του Μίδα
Πέταγα χρόνια σε παλάτι αδειανό

Τα φύσηξα και όλα
Σβηστήκαν τα κεράκια
Δεν ήξερα όμως τότε
Να ευχηθώ σωστά
Χωρίς αγαπημένη
Να με κοιτάει στα μάτια
Κλειστά είναι τα δώρα
Και άδεια τα κουτιά

Πώς να ’ναι η φωνή σου
Τι λέξεις θα μιλούσες
Ποια θα ’κανες με μένα
Του έρωτα παιδιά
Πώς θα ’ταν η ζωή μου
Τα βράδια αν ζητούσες
Μαζί να κοιμηθούμε
Μπροστά απ’ τη φωτιά

Αντίο όλοι, εσείς της μοίρας μου συμπαίκτες
Του χρόνου κλέφτες που εδώ τελειώνει
Ό,τι πια μένει όταν ο θάνατος ζυγώνει
Είναι δυο λόγια ειλικρινά σα ρωτηθώ

Αντίο φίλοι, συντροφιά αγαπημένη
Δεν περιμένει αυτή η σελίδα
Να γράφει τέλος στο βιβλίο μου την είδα
Μακριά με παίρνει με το μαύρο της στυλό



Ο μαύρος λύκος

(Tango - Πρωτότυπος τίτλος: POR UNA CABEZA - Μουσική & Στίχοι: Carlos Gardel and Alfredo Le Pera - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.youtube.com/watch?v=SHpmYbGnWmE&feature=related)


Μες τη μαύρη γούνα και καρδιά φουρτούνα
Δόντια πληγωμένα μ’ έρωτα βαθιά
Στο βουνό γυρίζω, τ’ άνθη όλα μυρίζω
Κοκκινοσκουφίτσα ψάχνω και (μια) αγκαλιά

Έχω ένα καλάθι, μ’ όλα σου τα λάθη
Της αγάπης ψέμα, κρύο κολατσιό
Το θυμό μου λύνω, στην υγειά σου (πάλι) πίνω
Να ’σαι ευτυχισμένη, με τον κυνηγό

Περνάνε τα χρόνια
Με λάθος κολόνια
Φιλιά χαρτζιλίκι
Ή σχέσεις στο νοίκι
Κι αυτό το χειμώνα

Με κόκκινο σκούφο
Του έρωτα ρούχο
Στα δόντια και πάω
Κάθε που πονάω
Κι άλλη κυνηγώ

Μες τη μαύρη πόλη, κουρασμένοι όλοι
Ξεκινούν να πιούν σε δάσος μαγικό
Βάζω την προβιά μου, μαύρη κι η καρδιά μου
Κοκκινοσκουφίτσες πάλι κυνηγώ

Κόκκινο φουστάνι, της καρδιάς μου πλάνη
Νιώθω να σου μοιάζει, την κερνάω ποτό
Έρωτα καλάθι, πρόσκαιρο με πάθη
Που σαν ξημερώνει μένει αδειανό

Περνάνε τα χρόνια
Με λάθος κολόνια
Φιλιά χαρτζιλίκι
Ή σχέσεις στο νοίκι
Κι αυτό το χειμώνα

Με κόκκινο σκούφο
Του έρωτα ρούχο
Στα δόντια και πάω
Κάθε που πονάω
Κι άλλη κυνηγώ



Εξομολόγηση

(Electrotango - Πρωτότυπος τίτλος: MI CONFESION - Μουσική / Στίχοι: Gotan Project feat. Koxmoz - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.youtube.com/watch?v=mUL7mYetOss&feature=related)


Οι λέξεις πετάν
Εδώ είναι «ο κόσμος» εκεί “el mundo”
Buenos Aires κι Αθήνα
Εσύ κι εγώ
Και λίγο φιλμ για ντοκουμέντο

Ερωτευμένος
Κι αποκομμένος στο παρελθόν

Νύχτες μου σκλάβες
Σ ένα πακέτο
Που το αρχίζω με ουίσκι σκέτο
Ό,τι με πίνει το κατεβάζω
Vodka, tequila και amaretto
Πίνω και θέλω να ταξιδέψω
Buenos Aires για να χορέψω
Νύχτες μου σκλάβες σε μέρες πόρνες
Αν δε σε δω, πόσο ν’ αντέξω
Δεν ξέρω αν θ’ αντέξω (X2)

Αν ψάξω θα βρω
Διαμάντια κι ουράνιο
Μα όχι εσένα, απ’ όλα πιο σπάνιο
Χρυσάφι απ’ τον ήλιο πιο χρυσαφένιο
Φιλί που σκοτώνει, υδροκυάνιο
Το χρόνο σβήνω κι άλλο ανάβω
Μέσα στις στάχτες μου για μέρες σκάβω
Να βρω το σώμα σου στο tango
Μόνο μια νύχτα κι ίσως (τώρα) προλάβω
Ναι - κι ίσως τώρα προλάβω
Όχι - Μην αρνηθείς
Δε θα τ’ αντέξω (X2)
Θα στο πω

Έχεις ένα γέλιο σα μικρή παραφωνία
Στης Αργεντινής τη μουσική μελαγχολία
Νότες στο bandoneon μ’ έκανες ν’ αλλάξω
Κι ένα φως μες τη καρδιά με ρυθμό ν’ ανάψω
Ξέρεις το θυμάμαι σα να ήταν (μόλις) χθες
Διασταύρωσαν την άνοιξη όλες οι εποχές
Μου ’ρθε να σ’ αρπάξω να γυρίσουμε μαζί
Σε μία παραλία στο πιο έρημο νησί
Πίσω στην Ελλάδα μ’ ένα τρόπο
Ή κι εδώ, συ κι εγώ
Μια ζωή σ’ άλλο τόπο
Ή έστω πώς χτυπούνε οι καρδιές να θυμάσαι
Κι εσύ μες στο αίμα να ’σαι
Δωσ’ μου πάλι τ’ άπειρο στου χρόνου τις σπηλιές
Τις μουσικές που κλείσαμε μέσα στις αγκαλιές
Την κορυφή του κόσμου σου ν’ ανέβω
Κι όλα τα σύννεφα εγώ να τα μαζεύω

Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
-ναι-
Οι δυο μας άλλο παρόν
Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
«Όμως εγώ», λες «δε θα τ’ αντέξω»
Οι δυο μας σ’ άλλο παρόν

Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
-ναι-
Οι δυο μας άλλο παρόν
Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
«Όμως εγώ», λες «δε θα τ’ αντέξω»
Οι δυο μας σ’ άλλο παρόν

Κι έτσι πίνω για ν’ αντέξω κι άλλη μια μέρα
Δε θα τ’ αντέξω
Θα στο πω




Στην Κ

(Electrotango - Πρωτότυπος τίτλος: EL MAREO - Μουσική / Στίχοι: Bajofondo feat. GustavoCerati - Δείγμα μουσικής εκτέλεσης [με δεξί κλικ & Open a new tab]: http://www.youtube.com/watch?v=t1e4ymOWmho )


Ο ήλιος προβάλλει
Κι η μέρα εκβάλλει
Στο δέλτα του χρόνου με εσένα και φως
Ο πόθος ξαπλώνει
Στο ίδιο σεντόνι
Στην άκρη του κόσμου εσύ είσαι ο βυθός

Τα φιλιά σου τα μαζεύουν
Σε λιβάδια αγκαλιές που χορεύουν
Το κορμί σου ταξιδεύουν
Τα κύματα απαλά

Η νύχτα μας φέρνει
Δροσιά τυλιγμένη
Σε μαύρο μαντήλι μ’ αστέρια πλεχτό
Στα ξύλα γερμένη
Η φωτιά ανασαίνει
Αέρα στα χείλη με λέξεις ζεστό

Τα φιλιά σου τα μαζεύουν
Σε λιβάδια αγκαλιές που χορεύουν
Το κορμί σου ταξιδεύουν
Τα κύματα απαλά

Οι πόλεις θ’ αφήσουν
Τα φώτα να σβήσουν
Οι δρόμοι τους είπαν πως είσαι εδώ
Ο χρόνος τεντώνει
Χορδές και απλώνει
Τ’ απέραντο σύμπαν στον έρωτα αυτό

Τα φιλιά σου τα μαζεύουν
Σε λιβάδια αγκαλιές που χορεύουν
Το κορμί σου ταξιδεύουν
Τα κύματα απαλά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Άπνοια (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα τη θλίψη του θανάτου.
Στίχοι: TooMoon]


Ο θάνατος της αγαπημένης

Φεύγει η βροχή
Φεύγει για πάντα γλιστράει
Απ’ το κλαδί
Φεύγει στη θάλασσα πάει
Κι είναι αρμυρό
Αχ το νερό , Παναγιά μου
Και δεν μπορώ
Πια να σας βρω δάκρυά μου

Τρόπο να μπει
Mες το κοχύλι τ’ αστέρι
Βρήκε η ζωή
Mα όταν βραδιάσει δεν ξέρει
Ποιος το νερό
Mε το φεγγάρι θα ντύσει
Αφού αυτή
Ποτέ πια δε θα γυρίσει

Φεύγει η βροχή
Μένει αέρας και άμμος
Πέτρα-σιωπή
Ένας αιώνιος γάμος
Είναι λευκό
Το νυφικό που φοράει
Μαύρο κακό
Μέσα στη γη την κρατάει



Πικρή γιορτή

Κουστούμι εσύ φοράς
Πικρή γιορτή

Είναι το δέρμα
Χλωμό χαρτί
Και κρύα
Φυλακή

Είναι το τέρμα
Και πίσω δε
Γυρίζει
Η σιωπή

Είναι τα μάτια
Του κόσμου σου τα μάτια
Του κόσμου μου κομμάτια
Που μάζευες εσύ

Λουλούδια εσύ φοράς
Πικρή στιγμή

Και δεν σκεπάζει
Με χώμα
Ούτε κλείνει
Τούτη η γη

Δε σκοτεινιάζει
Ακόμα
Δεν κυλάει
Ούτε στιγμή

Αφού κι ο χρόνος
Σταμάτησε
Κι ο πόνος
Της μοίρας μου ο δρόμος
Ζητάει αναβολή



Αντίο φίλοι

Αντίο φίλοι, συντροφιά αγαπημένη
Δεν περιμένει αυτή η σελίδα
Να γράφει τέλος στο βιβλίο μου την είδα
Μακριά με παίρνει με το μαύρο της στυλό

Αντίο φίλοι και εσύ αγαπημένη
Πού ήσουν κρυμμένη ούτε που είδα
Έχτιζα μέσα μου τα δάχτυλα του Μίδα
Πέταγα χρόνια σε παλάτι αδειανό

Αντίο όλοι, εσείς της μοίρας μου συμπαίκτες
Του χρόνου κλέφτες που εδώ τελειώνει
Ό,τι πια μένει όταν ο θάνατος ζυγώνει
Είναι δυο λόγια ειλικρινά σα ρωτηθώ

[ρεφρέν]
Τα φύσηξα και όλα
Σβηστήκαν τα κεράκια
Δεν ήξερα όμως τότε
Να ευχηθώ σωστά
Χωρίς αγαπημένη
Να με κοιτάει στα μάτια
Κλειστά είναι τα δώρα
Και άδεια τα κουτιά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Ένα μήλο κομμένο στη μέση (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα το χωρισμό.
Στίχοι: TooMoon]


Έπεσαν τα ρολά

Έπεσαν τα ρολά και ποιος φυσάει;
Κάποιος φυσάει τα κύματα να πουν τι ώρα πάει,
να δείξουν ακριβώς για ποια χτυπάω
μαύρη καμπάνα στην καρδιά.
Αγέρα απόψε θα μου πει πως την πονάω.
Το πλοίο έστριψε.

Έκλεισαν τα ρολά και ποιος γεμίζει;
Κάποιος γεμίζει τα κύματα νερό και τα χωρίζει.
Του πλοίου ήρθε ηχώ σε δύο δόσεις
που πνίξανε την αμμουδιά.
Φεγγάρι απόψε θα μου πει μη με προδώσεις.
Το πλοίο έφτασε.

Έριξαν τα σχοινιά και ποιος χτυπάει;
Κάποιος χτυπάει, τηλέφωνα δονούν μα δε μου πάει
εγώ στ’ ακουστικό να καθαρίσω
ξανά τη θέση μου δειλά.
Καρδιά μου απόψε θα μου πεις πως θα χωρίσω.
Το πλοίο άδειασε.

Έλυσαν τα σχοινιά και ποιος ζορίζει;
Κάποιος ζορίζει τα στόματα να πουν ό,τι ορίζει
μια βάρκα στο νερό χωρίς λιμάνι
που δεν τη φτάνουν τα σχοινιά.
Το ψέμα απόψε θα μου πεις σε εμάς δεν πιάνει.
Το πλοίο έφυγε.



Σκάρτο βήμα

Σκάρτο βήμα θα πατήσω
Κόντρα πάλι στο ρυθμό
Πως σε έχω θα νομίσω
Και μετά θα πληγωθώ

Κι αν τα λόγια στο τραγούδι
Λένε «πιάσε με!»
Τα πεισματικά σου χείλη
Λένε «άσε με!»

Το ποτήρι θα γεμίσω
Στο κρασί του θα πνιγώ
Το κορμί σου αν δεν κρατήσω
Βάρκα στον ωκεανό

Κι αν το όνειρο βουλιάξει
Τότε άσε με
Μα αν το θες να είσαι εντάξει
Έλα πιάσε με

Σκάρτο βήμα θα πατήσω
Κόντρα πάλι στο ρυθμό
Το κορμί σου θα διασχίσω
Μόνος μου από καιρό



Απ’ το τηλέφωνο δε γίνεται

Για πες μου στ’ αλήθεια μια αλήθεια
Μην κλείνεις με ψέμα δειλό
Καλύτερα λες για τους δυο μας
Μα μόνος μονάχα εγώ

Στο διάολο οι αναλύσεις
Δε ζήτησα λογαριασμό
Στη βάρκα την ίδια οι δυο μας
Και φταίμε σε όλα κι οι δυο

Στο κλείνω, το σήμα δε φτάνει
Δε λέει όσα θέλω να πω
Τα σώματα πάντα των δυο μας
Μας έλεγαν τι είναι σωστό

Στο κλείνω και έρχομαι τώρα
Δεν κάνω ούτε ένα λεπτό
Και φρόντισε να ’μαστε οι δυο μας
Μη γίνει κανένα κακό



Δυο μάτια ξεβαμμένα με tequila

Δυο μάτια ξεβαμμένα με tequila
Δαγκώνουν το κραγιόν
Και λεν κοφτά, «λοιπόν,
Σ’ ακούω, μίλα!»

Δυο μάτια πεταμένα στο αμάξι
Γυρίζουν το κλειδί
Και σπάει η σιωπή
«Δεν είσαι εντάξει!»

Δυο μάτια θολωμένα στο τιμόνι
Γλιστράνε στη στροφή
Και βγάζουν μια φωνή
«Εδώ τελειώνει!»

Δυο μάτια κουρασμένα απ’ το γκάζι
Φρενάρουν απαλά
Και λεν συλλαβιστά
«Κοίτα χαράζει!»



Άσπρο σεντόνι

Άσπρο απ όλα στα χέρια σεντόνι
Που δεν το στρώνει κανείς
Μοιάζει η αγάπη μετά τη συγνώμη
Που δε χωράς για να μπεις
Ή δεν ξέρεις αν το θέλεις…

Πάντως φεγγάρι στ αλήθεια δεν είναι
Αν δεν κοιτάει κανείς
Θάλασσα μαύρη στα μάτια σου είμαι
Ή δυο σταγόνες βροχής
Που το χώμα θα ξυπνήσουν…

Κάποιος να στρώσει ξανά το τραπέζι
Για τον αφέντη καιρό
Που τις καρδιές μας στο πάτωμα παίζει
Σα ματιασμένο μωρό
Που μισεί χωρίς να φταίει…

Πόλη κλεισμένη με λέξεις σαν τάφρος
Και ορκισμένο φρουρό
Πλένω τα χέρια με κύμα και βράχο
Να περιμένω μπορώ
Γιατί ξέρω πως υπάρχεις…


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

Κατακόκκινα γράμματα (συλλογή)

[Δείγμα συλλογής στίχων με θέμα τον απόλυτο έρωτα.
Στίχοι: TooMoon]


Το πρώτο μας πρωί

Ψάχνω στο μαξιλάρι μου τις βραδινές σου ανάσες
Και στα λευκά σεντόνια μου που μου ‘δινες φιλιά
Εδώ είναι λίγο πιο ζεστά, τα μάγουλά σου θα ‘χες
Σκύβω στις ζάρες και φιλώ του στήθους την ελιά

Σηκώθηκες και φύσηξε, μαζεύεις τα μαλλιά σου
Δίνεις πιο φως στο δέρμα σου, πιο αίμα στην καρδιά
Αχ να κυλούσα σα ζεστό νερό στα δάχτυλά σου
Σταγόνα στον καθρέφτη σου που τώρα μου γελά



Βύθισμα αργό

Στην ξανθιά σου θάλασσα
Κόκκινο νησί
Πριν από τις ζάρες του
Στο σεντόνι εσύ

Κύματα απαλά
Βάρκα σας εγώ
Χέρια στα πανιά
Ρότα στο βυθό

Κάτω από το άγγιγμα
Τρέμει η κουπαστή
Το φιλί στην πλάτη σου
Φέρνει υποταγή

Χρώματα ξανθά
Κόκκινος εγώ
Χέρια στα βουνά
Βύθισμα αργό



Ερωτικό

Λέξεις κατάρτια θ’ ανεβώ
Αστέρια να κρεμάσω
Με μιαν ανάσα και πηλό
Γοργόνα να σε πλάσω

Πλένεται η νύχτα με κρασί
Τα σώματα ζυμάρι
Τα κύματα μια μουσική
Υπόκωφη στ’ αμπάρι

Τρέμει στο χάδι η κουπαστή
Κλειδώνει το τιμόνι
Και το φεγγάρι γιασεμί
Με φως λευκό σεντόνι

Δίνει το στήθος η αμμουδιά
Θηλάζουν οι χειμώνες
Κάνουν ρεσάλτο στα κορμιά
Κουρσάροι κι αμαζόνες

Δυο νήματα στον ουρανό
Κρατάνε το φεγγάρι
Δυο ξύλα στον ωκεανό
Ζηλεύουν όλοι οι φάροι



Ευχή

Μες της αυλής τα γιασεμιά
Να κλεφτούμε ξανά
Με γεμάτο φεγγάρι
Και τα ξανθά σου τα μαλλιά
Να φουσκώνουν αργά
Της καρδιάς το ζυμάρι

Πριν τραγουδήσουν τα πουλιά
Να ακουστούν τα φιλιά
Που κολλάνε στο στόμα
Και του Απρίλη η δροσιά
Που στην πλάτη κυλά
Να ζητά λίγο ακόμα

Όλης της γης τα πρωινά
Να ξυπνούν αγκαλιά
Στο δικό μας σεντόνι
Και κάθε μέρα να φορά
Τη δική μας φωτιά
Σ’ ένα φως που τυφλώνει

[ρεφρέν]
Πέφτει σα δάκρυ που κυλά
Στη νύχτα μας το αστέρι
Κι ώσπου να σμίξουμε ξανά
Τι εύχομαι το ξέρει



Στην Κ

Ο ήλιος προβάλλει
Κι η μέρα εκβάλλει
Στο δέλτα του χρόνου με εσένα και φως
Ο πόθος ξαπλώνει
Στο ίδιο σεντόνι
Στην άκρη του κόσμου εσύ είσαι ο βυθός

Η νύχτα μας φέρνει
Δροσιά τυλιγμένη
Σε μαύρο μαντήλι μ’ αστέρια πλεχτό
Στα ξύλα γερμένη
Η φωτιά ανασαίνει
Αέρα στα χείλη με λέξεις ζεστό

Οι πόλεις θ’ αφήσουν
Τα φώτα να σβήσουν
Οι δρόμοι τους είπαν πως είσαι εδώ
Ο χρόνος τεντώνει
Χορδές και απλώνει
Τ’ απέραντο σύμπαν στον έρωτα αυτό

[ρεφρέν]
Τα φιλιά σου τα μαζεύουν
Σε λιβάδια αγκαλιές που χορεύουν
Το κορμί σου ταξιδεύουν
Τα κύματα απαλά


[Αρχείο συλλογών: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]

TooMoon επιλογές

Στίχοι: TooMoon

Πρόβα ζωής

Τόσα τσιγάρα άδικα
Με κέφια κουρασμένα
Τόσα στημένα βλέμματα
Σε μάτια αδειανά
Τόσα στα χείλη έτοιμα
Τα χιλιοειπωμένα
Τόσα πολλά τα ανείπωτα
Κρυμμένα σε χαρτιά

Έτσι περνούν οι νύχτες μας
Κι αφήνουν μαύρους κύκλους
Και πόζες παίρνουν ψεύτικες
Σε κάδρα τυπικά
Λάθος ανθρώπους κάνουμε
Παρέα μας και στίχους
Άλλη ζωή προβάρουμε
Και ζούμε τελικά



Ευχή

Μες της αυλής τα γιασεμιά
Να κλεφτούμε ξανά
Με γεμάτο φεγγάρι
Και τα ξανθά σου τα μαλλιά
Να φουσκώνουν αργά
Της καρδιάς το ζυμάρι

Πριν τραγουδήσουν τα πουλιά
Να ακουστούν τα φιλιά
Που κολλάνε στο στόμα
Και του Απρίλη η δροσιά
Που στην πλάτη κυλά
Να ζητά λίγο ακόμα

Όλης της γης τα πρωινά
Να ξυπνούν αγκαλιά
Στο δικό μας σεντόνι
Και κάθε μέρα να φορά
Τη δική μας φωτιά
Σ’ ένα φως που τυφλώνει

Πέφτει σα δάκρυ που κυλά
Στη νύχτα μας το αστέρι
Κι ώσπου να σμίξουμε ξανά
Τι εύχομαι το ξέρει



Ερωτικό

Λέξεις κατάρτια θ’ ανεβώ
Αστέρια να κρεμάσω
Με μιαν ανάσα και πηλό
Γοργόνα να σε πλάσω

Πλένεται η νύχτα με κρασί
Τα σώματα ζυμάρι
Τα κύματα μια μουσική
Υπόκωφη στ’ αμπάρι

Τρέμει στο χάδι η κουπαστή
Κλειδώνει το τιμόνι
Και το φεγγάρι γιασεμί
Με φως λευκό σεντόνι

Δίνει το στήθος η αμμουδιά
Θηλάζουν οι χειμώνες
Κάνουν ρεσάλτο στα κορμιά
Κουρσάροι κι αμαζόνες

[ρεφρέν]
Δυο νήματα στον ουρανό
Κρατάνε το φεγγάρι
Δυο ξύλα στον ωκεανό
Ζηλεύουν όλοι οι φάροι



Έπεσαν τα ρολά

Έπεσαν τα ρολά και ποιος φυσάει;
Κάποιος φυσάει τα κύματα να πουν τι ώρα πάει,
να δείξουν ακριβώς για ποια χτυπάω
μαύρη καμπάνα στην καρδιά.
Αγέρα απόψε θα μου πει πως την πονάω.
Το πλοίο έστριψε.

Έκλεισαν τα ρολά και ποιος γεμίζει;
Κάποιος γεμίζει τα κύματα νερό και τα χωρίζει.
Του πλοίου ήρθε ηχώ σε δύο δόσεις
που πνίξανε την αμμουδιά.
Φεγγάρι απόψε θα μου πει μη με προδώσεις.
Το πλοίο έφτασε.

Έριξαν τα σχοινιά και ποιος χτυπάει;
Κάποιος χτυπάει, τηλέφωνα δονούν μα δε μου πάει
εγώ στ’ ακουστικό να καθαρίσω
ξανά τη θέση μου δειλά.
Καρδιά μου απόψε θα μου πεις πως θα χωρίσω.
Το πλοίο άδειασε.

Έλυσαν τα σχοινιά και ποιος ζορίζει;
Κάποιος ζορίζει τα στόματα να πουν ό,τι ορίζει
μια βάρκα στο νερό χωρίς λιμάνι
που δεν τη φτάνουν τα σχοινιά.
Το ψέμα απόψε θα μου πεις σε εμάς δεν πιάνει
Το πλοίο έφυγε.



Γιατί ξέρω πως υπάρχεις

Άσπρο απ όλα στα χέρια σεντόνι
Που δεν το στρώνει κανείς
Μοιάζει η αγάπη μετά τη συγνώμη
Που δε χωράς για να μπεις
Ή δεν ξέρεις αν το θέλεις…

Πάντως φεγγάρι στ αλήθεια δεν είναι
Αν δεν κοιτάει κανείς
Θάλασσα μαύρη στα μάτια σου είμαι
Ή δυο σταγόνες βροχής
Που το χώμα θα ξυπνήσουν…

Κάποιος να στρώσει ξανά το τραπέζι
Για τον αφέντη καιρό
Που τις καρδιές μας στο πάτωμα παίζει
Σα ματιασμένο μωρό
Που μισεί χωρίς να φταίει…

Πόλη κλεισμένη με λέξεις σαν τάφρος
Και ορκισμένο φρουρό
Πλένω τα χέρια με κύμα και βράχο
Να περιμένω μπορώ
Γιατί ξέρω πως υπάρχεις…



Αντρικό νανούρισμα

Βγήκε ο λαγός λαγούλης
Να ψωνίσει στο παζάρι
Ξέρω, ξέρεις, ξέρουμ’ όλοι
Τι θα πάρει

Πιο ψηλός και πιο σπουδαίος
Άντρας της χρονιάς με δόσεις
Κρίνω, κρίνεις, κρίνουμ’ όλοι
Επιδόσεις

Πιο κουτή και πιο μοιραία
Πιο μεγάλα τα βυζιά της
Θέλω, θέλεις, θέλουμ’ όλοι
Τα παιδιά της

Με πλακάκι τουαλέτας
Νυφικά που θα πληρώσεις
Δίνω, δίνεις, δίνουμ’ όλοι
Δεξιώσεις

Τώρα μπαίνεις στο παζάρι
Με ουρά κοντή θα ζήσεις
Παίρνω, παίρνεις, παίρνουμ’ όλοι
Απορρίψεις

Δωρεάν υπερωρίες
«ξαναδιόρθωσέ το πάλι!»
Σκύβω, σκύβεις, σκύβουμ’ όλοι
Το κεφάλι

Internet, tv και μπάλα
Πού καιρός για ποιον αγώνα
Μπαίνω, μπαίνεις, μπαίνουμ’ όλοι
Σε κρυψώνα

Σπίτι, μηχανή, γραφείο
Και μια μέρα τα παιδιά μας
Χάνω, χάνεις, χάνουμ’ όλοι
Τα κλειδιά μας

Νανουρίζομαι με στίχους
Και τα νιάτα μου θυμάμαι
Ξέρω, ξέρεις, ξέρουμ’ όλοι
Δεν κοιμάμαι



Πώς να γλυτώσουμε απ’ αυτό

Βγήκα προχθές στο Κολωνάκι για καφέ
Στου πολυάσχολου φραπέ την αποικία
Δυο δρόμους μόλις μακριά απ’ την πλατεία
Σ’ είδα που φόραγες της μόδας τα κλισέ

Εσύ κι η φίλη σου βρεθήκατε εκεί
Τα ίδια νέα σας να πείτε αφηρημένα
Σ’ ένα τραπέζι κολλητά δίπλα σε μένα
Θα ‘λεγε κάποιος πως καθόμασταν μαζί

Έψαχνα λόγο βολικό να συστηθώ
Όπως στις βιντεοκασέτες του ογδόντα
Μα εσύ με πρόλαβες και πέταξες μια σπόντα
Πως λιγουρεύτηκες μια τζούρα από στριφτό

Σου χαμογέλασα και πήγα για ρελάνς
Καθώς το έστριψα μονάχα μ’ ένα χέρι
Μου είπες “thanks” και πάνω που ‘πεφτε τ’ αστέρι
Κόπηκε άγαρμπα ετούτη η σεκάνς

Μ’ ένα τηλέφωνο μας πρόλαβε αυτός
Ο πρίγκιπάς σου που ναι βλέπεις και ζηλιάρης
Το ‘χετε κόψει και οι δυο μα εσύ φουμάρεις
Σε λίγο θα ’κλεινε γιατί ήταν βιαστικός

Παντού στην πόλη περπατούν περαστικοί
Στο κινητό μιλάν και όχι μεταξύ τους
Γυαλιά ηλίου και ζευγάρια στη σιωπή τους
Πώς να γλιτώσουμε απ’ αυτό εγώ κι εσύ;



Σαράντα καλοκαίρια

Σαράντα καλοκαίρια
Τα πέντε, εσύ
Μεγάλωνα μονάχος
Μετά, μαζί

Σαράντα και μια μέρα
Ανοίγει η γη
Στην πρώτη καταιγίδα
Εμείς γυμνοί

Σαράντα και ιδρώνω
Υπό σκιά
Το λάθος μου να ξέρεις
Στιγμή κακιά

Σαράντα και δεν πέφτει
Ο πυρετός
Εμείς όταν θυμώνεις
Τιτανικός

Σαράντα και βραδιάζει
Πώς να στο πω
Σε ό,τι ξημερώνει
Σε θέλω εδώ



Στην Κ

Ο ήλιος προβάλλει
Κι η μέρα εκβάλλει
Στο δέλτα του χρόνου με εσένα και φως
Ο πόθος ξαπλώνει
Στο ίδιο σεντόνι
Στην άκρη του κόσμου εσύ είσαι ο βυθός

Η νύχτα μας φέρνει
Δροσιά τυλιγμένη
Σε μαύρο μαντήλι μ’ αστέρια πλεχτό
Στα ξύλα γερμένη
Η φωτιά ανασαίνει
Αέρα στα χείλη με λέξεις ζεστό

Οι πόλεις θ’ αφήσουν
Τα φώτα να σβήσουν
Οι δρόμοι τους είπαν πως είσαι εδώ
Ο χρόνος τεντώνει
Χορδές και απλώνει
Τ’ απέραντο σύμπαν στον έρωτα αυτό

Τα φιλιά σου τα μαζεύουν
Σε λιβάδια αγκαλιές που χορεύουν
Το κορμί σου ταξιδεύουν
Τα κύματα απαλά



Εξομολόγηση

Οι λέξεις πετάν
Εδώ είναι «ο κόσμος» εκεί “el mundo”
Buenos Aires κι Αθήνα
Εσύ κι εγώ
Και λίγο φιλμ για ντοκουμέντο

Ερωτευμένος
Κι αποκομμένος στο παρελθόν

Νύχτες μου σκλάβες
Σ ένα πακέτο
Που το αρχίζω με ουίσκι σκέτο
Ό,τι με πίνει το κατεβάζω
Vodka, tequila και amaretto
Πίνω και θέλω να ταξιδέψω
Buenos Aires για να χορέψω
Νύχτες μου σκλάβες σε μέρες πόρνες
Αν δε σε δω, πόσο ν’ αντέξω
Δεν ξέρω αν θ’ αντέξω
Δεν ξέρω αν θ’ αντέξω

Αν ψάξω θα βρω
Διαμάντια κι ουράνιο
Μα όχι εσένα, απ’ όλα πιο σπάνιο
Χρυσάφι απ’ τον ήλιο πιο χρυσαφένιο
Φιλί που σκοτώνει, υδροκυάνιο
Το χρόνο σβήνω κι άλλο ανάβω
Μέσα στις στάχτες μου για μέρες σκάβω
Να βρω το σώμα σου στο tango
Μόνο μια νύχτα κι ίσως (τώρα) προλάβω
Ναι - κι ίσως τώρα προλάβω
Όχι - Μην αρνηθείς
Δε θα τ’ αντέξω
Δε θα τ’ αντέξω
Θα στο πω

Έχεις ένα γέλιο σα μικρή παραφωνία
Στης Αργεντινής τη μουσική μελαγχολία
Νότες στο bandoneon μ’ έκανες ν’ αλλάξω
Κι ένα φως μες τη καρδιά με ρυθμό ν’ ανάψω
Ξέρεις το θυμάμαι σα να ήταν (μόλις) χθες
Διασταύρωσαν την άνοιξη όλες οι εποχές
Μου ’ρθε να σ’ αρπάξω να γυρίσουμε μαζί
Σε μία παραλία στο πιο έρημο νησί
Πίσω στην Ελλάδα μ’ ένα τρόπο
Ή κι εδώ, συ κι εγώ
Μια ζωή σ’ άλλο τόπο
Ή έστω πώς χτυπούνε οι καρδιές να θυμάσαι
Κι εσύ μες στο αίμα να ’σαι
Δωσ’ μου πάλι τ’ άπειρο στου χρόνου τις σπηλιές
Τις μουσικές που κλείσαμε μέσα στις αγκαλιές
Την κορυφή του κόσμου σου ν’ ανέβω
Κι όλα τα σύννεφα εγώ να τα μαζεύω

Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
-ναι-
Οι δυο μας άλλο παρόν
Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
«Όμως εγώ», λες «δε θα τ’ αντέξω»
Οι δυο μας σ’ άλλο παρόν

Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
-ναι-
Οι δυο μας άλλο παρόν
Με διαφορά κάποιων ωρών
Ζούμε λοιπόν
«Όμως εγώ», λες «δε θα τ’ αντέξω»
Οι δυο μας σ’ άλλο παρόν

Κι έτσι πίνω για ν’ αντέξω κι άλλη μια μέρα

Δε θα τ’ αντέξω
Θα στο πω


[Αρχείο συλλογών TooMoon: http://toomoonrecords.blogspot.com/2008_07_01_archive.html]